برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
به نام خدا سلام؛
خیلی طول کشید تا مزارتان را پیدا کنم. چیزی حدود دو ساعت، تمام حرم حضرت عبدالعظیم را راه رفتم. در حالی که در سایتها و اخبار، در لابلای گفت و شنودهایی که در ذهنم مانده بود، و میان همه آنچه از شما خوانده بودم و به خاطر داشتم، دنبال نشانی بودم. اینقدر از خادمان حرم، سوال کردم، سرشناس شده بودم و هر بار که برای هزارمین بار از جلوی چشمانشان رد میشدم، میگفتند و یا پنهان میکردند و در نگاهشان میجستند که تو هنوز داری میگردی؟! نشانیها، حوالهام داده بودند به مزار امامزاده حمزه و دور تا دور، میچرخیدم و میچرخیدم. داخل حرم میرفتم و به حیاط برمیگشتم. از روی عکسهایی که از تشییع پیکر پاکتان در سایتها جسته بودم، سر از حیاط امامزاده درآوردم و ردیف به ردیف، قبرها را خواندم. از شناخت جسته و گریختهای که داشتم، دنبال سنگهای برجسته و پر نقش و نگار نبودم. پی سنگی ساده چشم میگرداندم. از کفشداری تا اوقاف، هر که را دیدم پرسیدم. یعنی هیچکس شما را نمیشناسد؟ یادم افتاد استادم گفته بودند در جوار شهدایید. سراغ شهدا را گرفتم و سر از شبستان امام خمینی درآوردم. چه جای خوبی! حرارت تنم از آفتاب داغ حیاط، در خنکای شبستان سرد شد. سراغتان را از رفقای شهیدتان گرفتم. بیپاسخ، دور تا دور شبستان را گشتم. همه سنگها را خواندم. به همه سلام کردم. نشانی جستم. نه! خبری نبود. خسته شدم. نشستم کنار مزار شهیدی که همراه حاج قاسم بود. گفتم لابد روزیام نیست. چشمم افتاد به سنگهایی که جسته و گریخته از زیر فرشها پیدا بودند. دانستم که مزارهایی هم زیر فرشها پنهانند و در دلم آمد که از مثل شمایی چه بعید که اینهمه پنهان باشید؟! حرف میزدم با کسی که نمیدانستم کجای این شبستان بزرگ دنبالش بگردم. بلند
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری
برچسب:
نویسنده: نیما اکبری